MONOPLEGIE, s. f. / monoplegie, s. f. / monoplegia. [Gr. monos = singur; plege = toritura.} Paralizie limitata la un singur membru.
MONOPLEGIE, s. f. / monoplegie, s. f. / monoplegia. [Gr. monos = singur; plege = toritura.} Paralizie limitata la un singur membru.
